Pffffftttt

var _gaq = _gaq || [];
_gaq.push(['_setAccount', 'UA-35951589-1']);
_gaq.push(['_trackPageview']);
(function() { var ga = document.createElement(‘script’);
ga.type = ‘text/javascript’; ga.async = true;
ga.src = (‘https:’ == document.location.protocol ? ‘https://ssl’ : ‘http://www’) + ‘.google-analytics.com/ga.js’;
var s = document.getElementsByTagName(‘script’)[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })();

Intro

Ik heb mijn schoen. Ja, die had ik al, sinds oktober vorig jaar, maar dus nauwelijks gedragen omdat ik het gips in ging op 8 december 2011. Maar nu heb ik hem weer, aangepast en wel, om mijn nog niet dichte voet zo te ntzien dat ik wél op schoenen kan,maar niet meer risico op shit loop dan in gips. Dat is het idee… De foto hieronder is van een minuut of 3 nadat ik mijn schoen aandeed. Nog een wonder dattie tamelijk scherp is, want ik vond het nogal lastig om recht te blijven staan en stil.

Is het fijn?

Ja. Maar wat ik dacht dat het zou zijn, dat is het ook. Het is fijn om zonder krukken te kunnen bewegen, fijn om met de grip van een gewone schoen op de trappers van een fiets te kunnen duwen. Want met dat gips deed ik maar wat, had er geen gevoel bij hoe die trapper beweegt, geen idee wanneer en waarom die voet wel en wanneer niet op de trapper bljft. Dus schoot ik er regelmatig van af… Dat gaat veel beter mét schoen. Tot op zekere hoogte dan. Want ik ben moe… Van in totaal 30 km fietsen, waarvan 20 met schoen, En van 400 meter, nou OK, het dubbele, 800, lopen. Want zonder gips, dat vond mijn voet helemaal prima. Mijn been wat minder, want dat heeft ruim tien maanden lui mogen zijn. Ik kon er wel mee fietsen, maar de aandrijfenergie kwam echt alleeen van mijn rechterbeen. Dat is nu helemaal anders, in een schoen doet mijn rechterbeen gewoon weer mee. Alleen is dat na tien maanden niet helemaal meer gewoon. En erger, mijn hele lijf was ineens aan de slag met dat fietsen, vooral de stukken met wind tegen. Ik weet nu al dat ik morgen een stijve linkerkuit heb, en ik heb ook nog allerlei andere plekken in mijn lijf, die niet fris en fruitig voelen, maar waarvan ik niet wist dat er spieren zaten. En dan dat lopen, jee, wat is lopen eigenlijk een moeilijke sport. Weleens bijna 11 maanden niet afgewikkeld? Ik wel. Dan is lopen in een schoen heul gek… Want mijn natuurlijke gevoel om af te wikkelen, dat ontbreekt. Geinig hoor, bij elke stap bij Albert Heijn het idee hebben dat je zo zo’n schap met frisdranken in kan donderen. Ik heb lekker gelachen met mezelf! Maar het voelde ook gewoon niet fijn.

En?

Tja, wat nou ‘En?’ Ik ben op zoek naar een nieuwe balans, letterlijk naar een nieuw evenwicht. Dat kost tijd en dat kost energie. Van beide heb ik genoeg. De eerste onderzoeksresultaten, de eerste inspecties van mijn voet zijn heel goed. Mijn voet is lekker ongezwollen gebleven, en er is ook geen lekkage in mijn schoen geweest. Ik ben wel moe. want ik heb 20 km gefietst en, met het huiselijke meegerekend, vast wel 1 km gelopen met en op mijn schoen. Nu heeft ook mijn linkerbeen kracht geleverd, en dat moet opgebouwd en uitgebowd. Nog genoeg werk aan de winkel, maar de eerste dag smaakt naar meer!

Met andere woorden: ik zit er een beetje doorheen, maar ik ben wel blij. Meer dan blij! Dat gevoel werd nog versterkt door het bericht dat ik twee vrijkaarten heb gewonnen voor Spitz! van Ellen ten Damme en het Scapino Ballet. Alleen maar door een tweet te RT. Daarom mag ik woensdag naar het Chassétheater in Breda. Omdat ik een winnaar ben!

About these ads