Intro
Denk je alles een beetje onder controle te hebben, verzint er weer iemand iets. Zo komen we niet verder, natuurlijk. Ik heb het over de reactie van Jacob Jan Voerman op alle consternatie, die is ontstaan door wat oneffenheden in het informele afsprakencircuit bij De Onderneming. Afijn, u kunt uw dossier rustigjes aan opbouwen door de laatste uitbarsting van Voerman te lezen, daar staan de links naar alle eerdere communicatie terzake in. Dat laatste van Voerman, dat staat hier: http://jacobjanvoerman.nl/wat-maak-je-me-nou/
Procesinrichting is de helft van het werk…
Dag Jacob Jan,
Ik schrijf je dit in vliegende haast per satelliettelefoon vanaf onze site op Antarctica, waar de proefboringen een aanvang hebben kunnen nemen. Begrijp ik goed dat Charlie opgedoken is in Wijchen? Mooi, zal ik meteen de melding van vermissing bij de MMPD intrekken. Weet dat ze enigzins wispelturig is, maar ik had nooit gedacht dat ze aan boord van de Learjet zou klimmen en dat feit nog stil zou kunnen houden ook. Daar laat ik her en der wel wat koppen voor rollen binnenkort. Maar dit terzijde, het gaat natuurlijk om een beleidsmatige keuze, daarvan heb jij een deel in handen, zoals je weet. Maak je om Charlie geen zorgen, die wordt nou eenmaal wild van mannen met een iPhone. Ik adviseer je daarom dringend om naar een vervanger uit te zien, bij voorkeur een BlackBerry Curve, want Charlie kan niet tegen ‘pingen’. Tenzij jij het natuurlijk allemaal wel best vindt, ouwe snoeperd! By the way, natuurlijk was ik op de hoogte van jouw liaison met Charlie, het is mijn plicht, mijn dure plicht jegens De Onderneming om telkens de afweging te kunnen maken ten aanzien van de zakelijke impact van privé-aangelegenheden. Dat vraagt De Onderneming van hoog tot laag, ook ik kom daar niet onderuit… Op dit moment vindt een analyse plaats van de onverkwikkelijkheden op de Malediven, waarvan ik dacht dat ik de tracks voldoende had verdoezeld. Niet genoeg kennelijk, nou ja, give some, take some, zeg maar. Maar precair, en voor jou op zijn zachtst gezegd een behoorlijke nuisance, tja, daar zal ik weinig aan afdoen.
Overigens heb ik door jouw melding wel nog even het proces ‘Help’ door een legertje externe business consultants tegen het licht laten houden. Ik zal je niet vermoeien met de uitkomsten, maar in generieke zin zijn ze niet direct om heel vrolijk van te worden. Het betrokken management, beter gezegd: het niet-betrokken management, is inmiddels vervangen, en Franklin doet die zaken nu heel behoorlijk ad interim. Jij moet inmiddels van dat ingrijpen ook wel de vruchten hebben geplukt, niet? Ik neem aan dat Charlie zich sinds een uurtje of wat iets afstandelijker gedraagt en je weer zelfstandig adem laat halen. Want dat is wat ze wel vaker doet, onder het mom van het bijhouden van haar BHV-certificering te pas en te onpas, ook als dat niet te stade komt of zelfs als ongepast ervaren kan worden, mond-op-mond-beademing verzorgen, waarbij ze haar handen meestal ook meer dan kundig inzet. Is nu voorbij, toch? Maar goed, je kent haar, beter dan ik, mag ik wel zeggen, het is een moordmeid met een hart van goud en heel veel talenten.
In algemene zin heb ik het ‘Help’-proces meer lean laten inrichten, waardoor jij niet een hele file lang tussen Arnhem en Schiphol je eigen boontjes hoeft te doppen, maar als vanouds weer een beroep op de servicedesk kunt doen. En het speelt mij vrij om me niet met al die trivia bezig te hoeven houden. Ik stuur je per koerier nog wel een blauwdruk van het nieuwe proces, dat inmiddels meer dan behoorlijk in de bedrijfsarchitectuur is opgenomen. De Architectuurboard was er laaiend enthousiast over, vooral vanwege de intrinsieke leercirkel en zelfcoaching, die er integraal onderdeel van uitmaken. Zo komt er weer een partje van de de PDCA-cyclus in beweging. Mocht je nog opvallende zaken aantreffen, die jij voor verbetering vatbaar acht, dan weet je de leancoaches wel te vinden, neem ik aan.
Hé knul, ik moet rennen, de chopper staat warm te draaien. Hou ‘m recht en doe geen dingen die ik ook niet zou doen! Zie je gauw, topper!
Groeten,
Ruud
Pingback: Jacob Jan Voerman