#WOTs 'Vlog'

Intro

#WOT is ‘Write On Thursday’, initiatief van Karin via www.met-k.com . Verschillende bloggers doen iets met het opgegeven woord. Ik schrijf altijd, soms geïllustreerd met een plaatje. En als ik er aan denk, dan geef ik aan het eind van de intro nog een bij mijn blog passend muziekje van de week. Deze week heb ik er aan gedacht…

Muziekje van de week: http://youtu.be/Iwuy4hHO3YQ

Vlog

In my mind

In my car

We can’t rewind

We’ve gone to far

Dat is wel ongeveer hoe dat zit bij mij. Ik doe niks met video en ‘vlog’ is wel zo ongeveer het allerlelijkste social media-woord dat ik ken. Ik kijk ook geen You Tube-filmpjes, bijvoorbeeld. Zonde van de tijd, ik kijk ook niet of nauwelijks TV, dus waarom zou ik dan wel You Tube kijken? Krijg er natuurlijk wel eens wat van mee, ben niet helemaal een kluizenaar. En dan verbaas ik me. Zo’n item over een bioscoopgek die er in slaagt om een bioscoop vol met mensen te krijgen om naar zijn selectie van filmpjes op You Tube te kijken. Of dat gezeik over die hond in Engeland. Of hersenorgasmes omdat één of andere jonge mevrouw 20 minuten geknisper met een snoeppapiertje op video vastgelegd heeft. Moet zij weten, maar ze zet het ook nog online, en duizenden mensen gaan er dan geabonneerd naar kijken en komen in hun hoofd klaar. Pure porno! Maar niet voor mij. Ik hoef het allemaal niet te zien. Dat is waarom ik zo dol ben op lezen. Als visueel ingestelde maak ik zelf wel een beeld, dat hoeft niet iemand anders voor mij te doen! Zelfde geldt voor muziek. Daar gebruik ik You Tube dan weer wel voor. Om als encyclopedie te raadplegen en er verbanden, gezocht of toevallig, tussen nummers en artiesten te leggen. Voor de muziek, niet voor clips of filmpjes. Wat vlog jij? Nou, deze week heb ik een paar nieuwe pumps gratis van Zalando gekregen, omdat ik ze dan aandoe en er een vlog van minimaal 2:30 van maak, over die schoenen en dat ik het een mooie kleur blauw vind, en hoe lekker ze zitten. Optieften!

Wat ik op het randje vind, en misschien wel juist daarom heel erg te waarderen, zijn de Levenslessen van JJ Voerman. Je vindt ze hier. Daar kijk ik naar, daar lach ik om en mee, vind ik vaak leuk! En daar stopt het… Ik kijk ze ook omdat ze van JJ zijn, een vriend, niet omdat het medium me aanspreekt. Want vlogs halen veel van mijn eigen verbeeldingsdrang weg, ze laten mij veel te weinig ruimte om zelf iets te vinden, zelf een beeld te scheppen van van ik hoor of wat ik lees.

Werk

Kijk, daar gaat het dan weer anders. Op mijn werk worden te kust en te keur filmpjes besteld als ondersteuning voor communicatie. Een paar weken geleden heb ik er zelf nog één laten maken, die hoorde bij de presentatie van de Digitale Belastingdienstacademie, ons elearningplatform. Een filmpje, op stel en sprong in het weekend gemaakt, 1:04 min, en de 250 mensen in de zaal zullen het als integraal onderdeel van de presentatie hebben ervaren. Dus was het goed. Denk ik. Maar als je er over nadenkt, en dat doe ik, dan moet je als organisatie natuurlijk helemaal geen geld uitgeven aan dit soort dingen. Immers, de gemiddelde collega van mij kan met zijn company smart phone zelf wel een filmpje maken. Hoe autenthiek wil je het hebben? Geen eisen aan techniek, zolang de boodschap maar overkomt. Gratis. Er moeten honderden creatievelingen in de organisatie rondlopen, die met een beetje ondersteuning hun eigen presentaties, hun eigen websites, blogs, intranet, intranet, Twitter moeiteloos voorzien van filmpjes. Met de boodschap of ter ondersteuning van de boodschap. Oh ja, hoor ik al weer roepen, dat kan toch helemaal niet, want jullie communicatie-uitingen moeten in de Rijkshuisstijl! My ass! Dat adagium mag je voor allerlei media hanteren, voor brieven, voor landingspagina’s van websites, voor nog veel meer dingen. Vooral op formele en rechtspositionele contactmomenten. Maar zeg nou zelf… Een beetje heel erg statisch en saai is het wel, dat Rijkslogo. Dus gaan we maar eens een veranderslag in om de voorschriften steeds meer tot richtsnoer te maken en effectievere boodschappen zonder Rijkshuisstijl maken. Dat is ongeveer de gedachte voor de komende jaren. Wat daarvan in de praktijk terecht komt, ik weet het echt niet. Maar de intentie om boodschappen niet meer kapotgeproduceerd aan te bieden, die snap ik en daar werk ik aan mee!

Dat laat ondertussen onverlet dat ik er persoonlijk gewoon niet aan mee doe. Punt. En kom niet aan met drempelvrees of wat, want ik heb het als perswoordvoerder tussen 1988 en 1994 vaak genoeg gedaan. Voor de camera, ook als er niks geknipt, geplakt en gesneden kon worden. In allerlei settings, ook bijvoorbeeld live in het NOS Journaal. En bij mijn boekpresentatie. Bang voor camera’s ben ik niet, maar voor mij persoonlijk hebben vlogs geen meerwaarde. Verwacht dat soort uitingen dus niet van mij, ik wil wel floggen, maar niet vloggen.