Voet, op welke sta ik?

Intro

Ik weet het opeens niet meer. Mijn voet is nog steeds niet helemaal heel, maar het lijkt er op dat ik vrijdag op twee schoenen loop. Dat is gek, en daarom weet ik het even niet.

Zichtbaar

Na bijna elf maanden gips ga ik vrijdag weer op 2 schoenen lopen. Dat is iets waar ik elf maanden naar toe heb gewerkt, naar verlangd heb. Waar het leven weer een schijnbaar normale wending door neemt. Ik word er, drie dagen van tevoren, een beetje wiebelig van, onrustig, niet lekker geslapen de afgelopen nachten. Waarrom moet ik mezelf vragen of ik het echt wil? Dat is toch geen vraag? Toch wel. En er zijn verschillende antwoorden op die vraag. Ja, natuurlijk wil ik zonder gips en zonder krukken. Natuurlijk wil ik af van dat blok aan mijn been en van de beperkingen, die er mee samenhangen. Maar vanzelfsprekend is dat na elf maanden niet. Want ik heb vaker in het gips gezeten, en de boodschap van het inmiddels om financiële redenen opgeheven Voetenteam in het UMC is altijd, altijd geweest: ‘je kan zonder gips als de wond dicht is’. Niet eerder. Maar nu, zonder Voetenteam, zegt de vaatchirurg ‘dat gips heeft je na 7 maanden geen oplossing gebracht, dan denk ik dat je beter zonder kunt’. En zij bedoelt dan zonder gips, maar niet mét schoen. Zij bedoelt zonder gips op krukken. Dat is voor mij geen optie geweest, want zonder gips, zonder bescherming, kan ik niet fietsen. Fietsen is al elf maanden mijn enige onafhankelijke middel van vervoer. Een middel dat ik voor geen goud opgeef. Maar goed, het gaat om de uitspraak dat de behandeling met gips mij kennelijk onvoldoende soelaas biedt en dat ik dus net zo goed zonder kan. Aan die stelling kan ik maar niet wennen, zo is het me ingepeperd dat ik alleen zonder gips kan met een dichte voet. En het gaat echt nog steeds elke week beter, maar dicht is het nog niet. En dus is het dragen van een schoen, het er op lopen, een risico. Want eigenlijk ga ik van twee walletjes eten, en dat is in medische toestanden lang niet altijd handig. Ik heb er geen ervaring mee, de afgelopen zeg 15 jaar. Dat wondjes onder mijnvoet dicht gingen, terwijl ik op schoenen liep. En dat is wel wat ik nu vraag. Van mezelf. Op schoenen lopen en toch dat gat dicht maken. Ah, het gat dichtlopen, dat is het geheim natuurlijk.

Een belangrijker argument, denk ik, is dat ik mijn zichtbare handicap kwijtraak. Dat is heerlijk, want die stomme blikken op straat, dat monsteren van tegemoetkomende voetgangers, dat onverholen nieuwsgierige, daar kan ik goed zonder. Ik beschrijf wat ik als standaard voel. Let wel, ik voel dat, misschien overgevoelig geworden, wie zal het zeggen. Ik loop op krukken, bijvoorbeeld van kantoor naar het station. Op een meter of 15 kijkt een tegemoetkomende voetganger naar mij. Zoals ik ook naar haar kijk en naar haar medetegemoetkomende voetgangers. Blanco. Dan gaan haar ogen van de bovenste helft van mij naar beneden, in een rustig tempo. Beneden aangekomen valt meteen op dat mijn voet in het gips geen hele voet is. Nog 8 meter, of 10, afstand is er. Dat je dan tegemoet komend ziet dat die voet anders is, dat daar de voorste pak’m beet 8 centimeter aan ontbreekt. En dan flitst de blik, inmiddels niet van 15 meter afstand, maar van minder dan 5, naar mijn gezicht. Zoekend naar informatie, zoekend naar het hele plaatje. En dat hele plaatje, dat is er niet. Maar de nieuwsgierige geschoktheid wel. Ik haat dat! En ik begrijp het. Wil zo iemand eigenlijk het liefst met een kruk op zijn of haar bek timmeren. Maar ik begrijp het. Wil zo iemand wel toeroepen ‘ik ben verder normaal hoor’ (want ik vind dat een leugentje om bestwil tegen zo’n wildvreemde eigenlijk best kan, niemand echt kwaad doet). Doe het niet, want ik begrijp het. Althans, doe mijn best het te begrijpen. Dus reageer ik niet, niet eens (meer) met een boze blik.

Die zichtbaarheid heeft ook een voordeel… Ik hoef minder uit te leggen dat sommige dingen minder eenvoudig gaan… En meestal staat men voor mij op in het openbaar vervoer… Ik heb denk ik maar een keer of 5 moeten staan. Ja, niet dat ik dat dan deed, want als je niet opgevoed genoeg bent om zelf je zetel aan te bieden, dan ben ik heus wel in staat om je te vragen op te rotten en mij te laten zitten. Vooral in de bus is het in mijn labiele (fysiek! Denk ik toch) toestand gevaarlijk om te staan… Maar dat realiseert niet iedereen zich in een volle bus. Je kunt ook niet met alles en iedereen rekening houden, dat snap ik ook.

Straks heb ik mijn schoen weer aan. Ben ik niet veel stabieler (lichamelijk én geestelijk) en moet ik eigenlijk toch zitten in de bus. Dan heb ik zonder gips en misschien ook zonder krukken wel wat uit te leggen, natuurlijk. Op mijn werk ook. Daar is iedereen gewend dat ik projectmanagement by crutching around doe. Vanaf volgende week lopend… Denk ik…

Kracht en soepelheid

Een ander issue is de beweeglijkheid van mijn onderbeen, mijn enkel, mijn voet. Elf maanden in het gips, min of meer geimmobiliseerd. Stijf als een plank en eigenlijk geen kuitspier meer over. Dus heel lang op schoenen bewegen zit er ook niet in. Vanwege gebrek aan kracht en uithoudingsvermogen, maar ook vanwege de belastbaarheid. Mijn voet gaat kapot door er teveel op te lopen, ook al heb ik een schoen aan. En dan is het niet zichtbaar dat ik iets mankeer. Nou ja, je kunt wel zien dat het aangepast schoeisel is. Ik zal dus wel moeten oefenen. En niet meteen hele dagen mijn schoen dragen. Niet stoer de paden op, de lanen in. Opbouwen.

Stop…

… met denken. Gewoon doen vrijdag, ik ziet wel waar ik strand. Ik ben al een paar weken bezig met te proberen wat beweging in mijn enkel te krijgen, wat te oefenen met mijn achillespees. Maar erg gemotiveerd en stelselmatig heb ik dat niet gedaan.ik zie het wel. Ga vanaf vrijdag wel weer een nieuw evenwicht zoeken. En verder geen gezeik, geen gezuer. Ik ga uit het gips! Omdat het kan. Omdat ik het kan! Wie de schoen past, trekken hem aan/