Intro
‘Faux Pas’, ik word nogal touché van dat woord, of liever van dat ‘begrip’. Het houdt me bezig, nu en ik hoop niet de rest van de dag. Het onderzoeken waard, dus. Getriggered door de omschrijving van ‘Faux Pas’ in de uitnodiging voor WOT van week 18 in 2012. Eigenlijk voel ik me compleet niet filosofisch, en dat moet eigenlijk wel voor een #WOT als ‘Faux Pas’. Omdat ‘Faux Pas’ zich anders in zijn eigen staart dreigt te bijten. Ik moet ergens een filosofische bui vandaan zien te toveren, dan. Omdat dat mijn norm is. Maar ik ben wat ’geblockt’ in mijn hoofd. Er is veel dat mijn expliciete aandacht vraagt en dat is niet de meest vruchtbare voedingsbodem voor een stabiele #WOT. Ik heb me toch laten triggeren, ik denk na over ‘Faux Pas’. Echt waar, ik fake dat niet! Echt inspireren doet het me nou niet bepaald. Ik vind ‘Faux Pas’ eigenlijk net zo irritant als niet met twee stuks bestek de hoofdmaaltijd in een restaurant nuttigen. Het gaat allemaal niet vanzelf, ik moet werken voor mijn #WOT. En dat is prima! Hersengymnastiek op zijn tijd, dat zouden meer mensen moeten doen!
Kijk gerust op de site van Karin om te zien hoe simpel WOT werkt. Echt simpel: tik http://www.met-k.com en <ENTER>. Leest Karin’s keuze, leest de instructies, klaar. Voel je uitgedaagd, voel je vrij om mee te bloggen, het is de achttiende week van 2012 en dus ook de achttiende week van WOT. Het verplicht tot niets, je bent niet verplicht, ook niet om elke week mee te doen. Maar waarom niet vandaag? Je mag je best laten overhalen, je weet vast iets over ‘Faux Pas’ dat een ander de moeite waard vindt en je hebt de tijd, het hoeft niet persé af en gepubliceerd vandaag. Schrijft, schrijft, schrijft!!! Of geef op een andere, misschien wel heel eigen manier, invulling aan #WOT. Want #WOT, dat ben jij ook! En nu back to business.
Faux Pas
‘Faux Pas’ is een aan de etiquette gerelateerd begrip. En dan ben ik snel klaar. Want etiquette is dynamisch, wat gisteren not done was, een faux pas als het ware, dat is vandaag volslagen geaccepteerd gedrag, sterker nog, vandaag hoort het zo, zoals het altijd al gehoord heeft (want dat is de etiquette, niet waar?). En morgen is het gewoon weer not done, zoals het altijd voorgeschreven is geweest. Het is daarom ondoenlijk om geen foute doorgang te kiezen, geen faux pas te begaan. Het blijft niettemin een wonderbaarlijk begrip. Vreemdgaan is onder libertijnen hooguit een faux pas jegens de bedrogen echtgenoot, bij strenge kerkelijken zul je na de vreemdgang én je dood branden in de hel. Voor eeuwig. De libertijnen en streng gelovigen zijn het er in het algemeen wel over eens dat het hier om iets gaat dat ‘not done’ is. Daarmee hebben we misschien vastgesteld dat een faux pas geen zonde is bij kerkelijken, maar een veel lichter vergrijp. En bij vrijere mensen een bewuste vergissing, op zijn slechtst. Voor de goede orde, ik behoor tot geen van de groepen, niet tot de libertijnen, niet tot de strng kerkelijken en niet tot de vreemdgangers.
Bij mij thuis heerst ook een bepaalde etiquette. Een klein voorbeeld, dat bij ons aan tafel geldt, zoals dat 45 jaar geleden ook al in mijn ouderlijk huis aan tafel gold. Allen aan tafel beginnen pas te eten op het moment dat de laatste alle onderdelen van de maaltijd op het bord heeft en diens bestek pakt. Er wordt een smakelijke maaltijd gewenst en de aanval kan worden ingezet. Niet eerder, ook niet even ‘voorproeven’. Dat is een echte faux pas! Het is er bij mij ingestampt, dus moet mijn Z14 daar nu onder lijden (want die is, vreemd genoeg, altijd het eerste klaar met alles opscheppen).
Werk
Het zou mijn #WOT niet zijn als ik het begrip dezer week niet ook aan mijn werk zou relateren. In het algemeen is een faux pas op mijn werk het eufemisme voor ‘doodzonde’, gedrag dat ten koste van ongeveer alles te vermijden is en dat te allen tijde een kerfje in je P-dossier oplevert, dan wel gegrift wordt in het geheugen van precies die mensen, die er toe doen in het vormgeven van je carriere. Een pregnant voorbeeld van een faux pas is als minderling bewezen gelijk te hebben ten opzichte van een meerdere, en dan nog in bijzijn van je eigen peers (dan zet je dus een leidinggevende voor lul in een groep ondergeschikten), of erger nog, in het bijzijn van peers van de meerdere (dan zet je dus een leidinggevende voor lul in zijn of haar vrindjesenvrindinnetjesclub). Mensen, die mij een beetje kennen, weten nu waarom ik weinig carriereperspectief (meer) heb… Helaas is het op mijn werk niet mogelijk om te bedenken dat het gelijk van die onderknuppel wel eens een waardevol gelijk zou kunnen zijn, dat op geen enkele manier gerelateerd hoeft te worden aan de hiërarchische strusturen. Jammer is dat.
Faux Pas, slot
Het begrip ‘Faux Pas’, ik had het al in tijden niet gehoord. In de context van wat ik volg en langs zie komen, breng ik het in verband met Marten Toonder en zijn Ollie B. Bommel, ‘een heer van stand’. Veel wat er in de boeken van Toonder fout gaat met Heer Bommel is uiteindelijk op te vatten als faux pas. Ik hoop maar dat niet aangetoond gaat worden dat het wat onduidelijke verleden van Toonder en zijn gedrag in de Tweede Wereldoorlog straks ook vastgestelde faux pas blijken.
