Nu even niet

Intro

Ik houd niet van Koninginnedag. Waarschijnlijk komt dat omdat ik schrik heb van menigtes, mensenmassa’s en andere samenscholingen, die ik niet kan overzien. En heus, in mijn tijd heb ik menige Koninginnenacht in Utrecht gevierd. Maar nu al zeker 15 jaar niet meer. Het is uit de hand gelopen, het is te druk, ik vind het eng. Ik ben in en rond huis gebleven. Pas ‘s avonds heb ik mij plaatsvervangend geschaamd voor mijn landgenoten, die de Koningin ‘een onvergetelijke dag’ hebben bezorgd. Ik ben zo dankbaar dat ik dat soort gedoe niet hoef te ondergaan, ik heb werkelijk medelijden met de Koninklijke familie.

Deprimerend

Ik heb bewust geen TV gekeken om gevrijwaard te blijven van de reden dat ik ooit nog zal emigreren: alleen maar debielen en randdebielen, ik vind het ongelofelijk en heel erg. Wat een gebrek aan smaak, talent en al het andere dat er voor nodig is om mij te vermaken… Elk jaar weer voor mij een bezoeking.  ’s Avonds heb ik het bij het Journaal 5 minuten aangekeken. Tenenkrommend, een beter eufemisme heb ik er niet voor. En er gebeurde eerer op de middag ook nog iets anders in mijn hoofd: omdat ik had uitgeslapen, las ik pas rond 13.00 uur mijn tijdlijn op Twitter bij. Ik vond het ernstig deprimerend. Waarom dat juist op dat moment zo voelde, ik weet het niet. Het was zo, en is nog zo.

Stealth Mode voor onbepaalde tijd

Ik las dus mijn TL en vond het werkelijk niks. Hol, leeg, flauw, nietszeggend, ik weet het allemaal niet. Vaak spreekt er me nog wel iets aan, nu vond ik het werkelijk niks. Aan dat werkelijk niks doe ik dan normaal gesproken zelf ijverig mee, door niks in het kwadraat te gaan tweeten. Of juist ineens wel iets vreselijk inhoudelijks, of scherps. Of door over de top ergens op te reageren. Maar ik vond het allemaal zo afstotelijk, dat ik niets kon. Een acute twitterverlamming, een heus tweetblock, veroorzaakt door fysiek afgrijzen. Ik was kennelijk tussen 30 april 00.30 en 13.00 uur vervreemd van een medium, waar ik de 24 uur daarvoor nog ruim 150 tweets had losgelaten. Waar ik heel erg melig heb zitten geiten, maar evengoed ook serieus heb uitgewisseld, een mix, die mij op Twitter normaal gesproken wel bevalt. Nu even niet.

Lees, maar tweet niet

Sinds 30 april 00.30 uur vlieg ik in stealth mode onder de radar over Twitter. Ik lees en houd bij, regelmatig, maar tweet niet. Ik sloeg daar mijn geliefde #blogpraat gisterenavond voor over, zonder te laten weten dat ik even niet mee zou doen. Ik heb twee keer mijn dagbegin met #koffie en alliterende wens overgeslagen en twee keer mijn persoonlijke ‘goedemorgens’ en mijn rijte ‘goedemorgen’. Ik heb nergens op gereageerd, ook niet op de tweet van iemand, die mijn lawaai in haar TL miste op Koninginnedag. En ook niet op gedenkwaardige tweets met de aankondiging van de inschrijving van LetterRijn bij de Kamer van Koophandel. Ook niet op de voor mij overdreven blijmoedige tweets van een collega, die het zo naar zijn zin heeft na 8 dagen niet op kantoor. Ik vind het allemaal even gezegend. Ik gun het iedereen, maar ik doe nu niet mee. Geen idee hoelang dat ‘even’ is. Ik kan zo maar vanavond bedenken dat een uurtje of 30 stilte genoeg is, maar het kan ook langer duren. Ik vind het even niet leuk genoeg om actief aan mee te doen. Ik heb even niks te vertellen (alsof dat anders wel het geval is…).

Geen zorg

Er is verder niks. Ik ben aan het werk, slaap niet slechter dan anders, heb niet minder gipsen poot dan gewoonlijk en doe gewoon alle dingen net als anders. Maar ik tweet even niet. Heeft niks te maken met wie dan ook, behalve met mijzelf. Ik kan even niet. Dus doe ik even niet. Straks tweet ik weer, dat beloof ik. Maar of het ooit nog hetzelfde zal zijn als voor Koningennedag 2012? Ik weet het niet.